| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
colofon
Pas toen alle delen af waren bleek mij dat het stuk nog
al stemmig was. Zelfs de meer vrolijke passages waren in
mineur. Om de schijn van zingeving op te houden heb ik
ten lange leste maar besloten het geheel Symfonisch
Requiem te noemen, waardoor de gedragen adagio's ineens
een diepere betekenis hebben verkregen. Het is nu maar te
hopen dat de muziek aan veel tragische voorvallen luister
mag bijzetten.
Het afsluitende deel 'In ganzepas' leent zich uitstekend
als achtergrondmuziek bij het ter aarde bestellen. Het
liefst op een ouderwets winderig kerkhof waar het
driemaal-de-ommegang nog in acht wordt genomen. Het ritme
nodigt uit tot een kordate maar ietwat waggelende tred.
Bij alle statigheid verkrijgt de stoet daardoor een
zekere ongedwongenheid. Het tafereel ziet er zo
aanstekelijk uit dat men er bijna zin in zou krijgen.
|
|
|
|
|